Adi Postayla İade

Dünyaya geldiğinde, baş ucunda kova ile sütü asılı idi, Acıktıkça hiçbir bedel ödemeden içiyor, Annesinin sıcacık, yumuşacık bedenine yaslanıp uyuyordu. Sarı beyaz tüyleri, yem yeşil gözleri, küçücük kulakları ile ne sevimli bir candı. Nasılda özenmişti yaratan. Zaman geçip biraz daha büyüdüğünde daha da bir sevimli olmuştu. Elden ele dolaşıyor, Yumuşacık sırtı sıvazlanıyor, O altta, büküp belini, uzadıkça uzuyordu. Nerede bir ip yumağı görse hemen oraya zıplıyor, Ordan oraya, koşup eğleniyordu. Hele ayak parmaklarınızın oynadığını görmesin sakın. Mutlaka ne edip ediyor sizi de kendi küçücük oyununa dahil ediyordu. Bu sevimliliği ile onu çok isteyeni olmuştu. Ama, kıyıpta kimseye vermediler. O bu eve çok neşe katmıştı. Çocukların elinden almak zaten imkansızdı. Bir gün ocak önünde serili keçi postunda sere serpe uzanmış uyuyordu. Mırıltısı uyku ilacı gibiydi sanki. Odada bulunanların hepsi bu mırıltının ahengine kapılmıştı. Zaman zaman onlarında horlamaları duyuluyordu. Ve... bir insan ! girdi odaya. Hızla yaklaştı ocağa. Ayağının burnunu taktı yavrucağızın yumuşacık karnına, İti verdi onu posttan aşağıya. Sonra oturdu posta. ... O ne... Lan ! Adamın kıçına bir şey yapışmıştı. Sürdü elini ardına. Sonra hışımla demir maşaya uzandı. Herşeyden habersiz derin uykuda, Evin neşesi, Annesinin bir tanesi, Çocukların oyuncağı, Yaratanın şaheseri, Yavrucuğa öyle bir vurdu ki. Yavrucak can havli ile sıçradı Miyavlayarak çarpı kendini duvara. Sonra herkes uyandı odada. Adam kıçını döndü gösterdi onlara. Muhakeme bitmişti. Tuttukları gibi yavrunun kuyruğundan Fırlattılar pencereden dışarı. Yavru ocak başında uyurken birden kendini buz gibi karlar üstünde bulmuştu. Üstelik ön ayağı da kırılmıştı. Miyavladı gece yarısına kadar kapı önünde çaresizce. Sonra; Sürüne sürüne bir taş kovuğuna girdi o gece. Hava karanlık, Tipi acımasız. Açlık zor. Kırık ağrısı çekilmez. Uzun geçti gece. Sabah. Hiç kimse bakmıyordu yavrunun yüzüne. Bekledi ikindiye kadar soğukta yine çaresizce. O parlak sarı beyaz renkler kipri tüyü gibi olmuştu. O güzel yeşil gözler masunlaşmış, Göz kapakları danışmıyordu artık ona. Zor açıyordu gözlerini. Çaresiz terk edecekti o evi. Sürüne sürüne, Komşu eve doğru ilerlemeye başladı. Veee. Karşıdan Muttalip göründü yolda. Yavrucağız Zor güç başladı miyavlamaya. Muttalip. Eğildi yere. Oradan yastı bir taş kaopardı. Önce Nişan aldı. Sonra savurdu taşı. Pisi Pisi ne olduğunu anlayamadı. Yere serildi cansızca. İnsan İade etmişti Yaratana Pisiyi. Hem de adi bir postayla. ..... .... .... Yozgat/21.11.2009